poooost!!!

“Sjaloom Sjaloom” …als je dit roept, krijg je aandacht van alle 70 kinderen in het weeshuis en roepen ze gezamenlijk sjaaaaaaaloooooooom! Ale, niet alle 70 want de 2 kleinsten zijn een paar weken en een paar maanden oud…

Eindelijk internet.. het heeft zweet en tranen gekost, maar niet voor mij (haha)… ja zeg, na een week mag dat wel he… ondertussen heb ik wel een heel dagboek volgeschreven, de liefhebbers mogen dit altijd lezen …achteraf !

De eerste dagen waren toch niet zo gemakkelijk, om toe te geven.. de veranderingen heel groot en een gastvrouw die heel veel van me verwachtte. Micheline, dat is haar naam, is heel gelovig en preekt graag, en aangezien we maar met 2 zijn in haar kleine huisje moet ik er aan geloven. Ale, ze doet het allemaal om goed te doen, maar het is niet gemakkelijk om te blijven knikken als ze me beveelt mee naar haar kerk te gaan (met doek rond mn haar, lange rok en schoenen maat 37 ipv de 39/40 die ik heb)  de mis duurt hier btw 4uur!, of als ik ALLES op MOET eten (vermageren zal ik zeker niet doen), om 19u thuis moet zijn,… ik kan zo nog wel ff doorgaan, maar deze zaken zijn nog minder dan bijzaak en heel snel vergeten van zodra ik in het weeshuis kom!!

Weeshuis Nouvelle Destinee is niet het weeshuis waar ik oorspronkelijk naartoe moest.. dit was een weeshuis met kindjes voornamelijk met HIV/aids, maar aangezien het momenteel vakantie is, zijn de kindjes daar op vakantie bij hun familie en is er dus weinig of geen werk.Het weeshuis Nouvelle Destinee is 1 van de armste weeshuizen van Douala (en er zijn er over de honderd) en wordt niet gesubsidieerd door de staat. Het is opgericht door een vrouwelijke pastoor Solange en wordt enkel door heeeeel goede vrouwen, vrijwilligers die hier dus niets voor betaald krijgen, mee recht gehouden. Het weeshuis is veeeeel te klein (als we al aan 50m2 komen, zal het al veel zijn) en de staat heeft zuster Solange 2maand gegeven om een nieuw huis te vinden maar ondertussen zijn ze (de staat) al een paar keer kindjes komen wegnemen.. 10 per keer, met de smoes tegen de anderen dat ze op vakantie gaan), dit weekend zouden ze nog eens komen, en dat is gewoon ongelooflijk hard.. die kindjes hebben enkel elkaar en dan worden ze zomaar uit elkaar getrokken… hopelijk vindt de zuster snel een huis en moet er niemand meer weggestuurd worden!

De toestand hier bij de kinderen is wel schrijnend… eten krijgen ze maar 1keer per dag (meestal rijst en rode bonen), maar 1 beker water (!) want daarna is het water op, slapen doen ze allemaal samen in de grote zaal op de grond op slechte, dunne en heel vuile matrassen (waarin gepist wordt en wat ze niet kunnen uitwassen) waardoor ze allemaal wondjes hebben op heel hun lichaam, alle kleine kinderen (de helft ongeveer) worden elke dag gewassen en moeten afgedroogd worden met slecht 1 enkele handdoek!! (stel je dan ook ineens voor dat al die wondjes met het wassen open geschuurd worden, en bij gebruik van maar 1 handdoek waar het bloed en de korstjes van die wondjes naartoe gaan)

Het is hier nu regenseizoen, heel de dag bewolkt en fikse regenbuien, deze luchtvochtigheid maakt dat kledij, handdoeken die gewassen zijn, niet kunnen drogen.. de kinderen doen pipi of kaka in hun broekske maar hebben geen propere onderbroeken meer… Gisteren en vandaag hebben we ff de zon gezien, op een paar minuten kon de was drogen (want dan is het wel ongelooflijk heet) dus veel geluk gehad want alle onderbroeken waren op… op de foto’s zul je mss wel al een paar kindjes in hun blootje rond zien lopen…

Mijn dag in het weeshuis? Ik kom meestal rond 8.30u daar aan.. maman Rebecca (lokale vrijwilligster, verantwoordelijk voor de keuken) is dan al hevig in de weer met het eten van smiddag (en dus ook het enige eten van de dag), ik begin meestal direct met haar te helpen. Dit is dan meestal ‘écraser les oignons’ amai mn gat, dat is wel altijd ff afzien, ajuinen met wat zout met een steen op een andere platte steen plat kloppen tot moes… daarbij loopt het zweet gewoon van mn gezicht af… en dan zijn we nog maar net begonnen he… soms moet ik ook nog iets anders doen, maar dat is meestal niet te vermoeiend.. Daarna ga ik naar maman Myriam (ook vrijwilligster, maar dat zijn ze toch allemaal, verantwoordelijk voor het sanitair) en chapeau voor dit vrouwke, want zij heeft toch wel de zwaarste job! Ze begint met het wassen van de badkamer (volledig en grondig) met javel (elke dag en na elke grote groep kinderen), daarna worden alle kinderen gewassen, de kleintjes eerst (de groten wassen hun zelf, maar zij let erop dat niemand teveel water neemt en iedereen op zijn tijd gewassen is en naar het wc kan gaan) Ze wast de kindjes in een douchebak met een emmer en een bekertje water en een stuk groene zeep (dat ze hier voor het wassen, de afwas, kledij wassen, … gebruiken). 3 kleintjes tegelijkertijd, worden stevig geschrobd met die groene zeep, maman Myriam heel de tijd volledig voorovergebogen terwijl ik op een krukje zit (en dan heb ik al rugpijn van het zitten?!) de natte kindjes worden voor mij neergezet, waar ik ze (met die ene handdoek) volledige afdroog, volledig insmeer met een bodylotion en nadien een onderbroekske geef (die Myriam me eerst aanwijst uit een kartonnen doosje met allemaal kapotte, gescheurde onderbroeken of, voor de propere kindjes, krijgen ze hetzelfde broekje van de voorbije dagen aan.

Deze kindjes lopen dan een paar uurtjes in hun broekske rond totdat we klaar zijn en we de kinderen kledij aan kunnen doen.. ikke terug op een krukje en Myriam balanserend voor een grote open bibliotheekkast waar allemaal kledij in ligt, de meeste klammig of zelfs nog nat omdat ze niet kunnen drogen, en de meeste kledij ook met gaten, scheuren, knoppen af.. ale ja, ge weet wel…

Met het drogen van de kindjes ben ik de eerste dag wel niet goed begonnen… bij de eerste kindjes ook ineens het haar mee afgedroogd, maar al die doddekes en vlechtjes slorpen precies veel water op.. de handdoek was dus ook direct nat… oeps, toen zei Myriam me pas dat ze maar 1handdoek had, maar ja, een kindje afdrogen en het haar kletsnat laten?

Dit gedaan, dan is het al bijna 15u denk ik, is het tijd voor het eten… iedereen op de grond, een eerste rij met de kleintjes, de iets groteren, daarachter de middelklasse (zo noemen ze die hier toch)  De allergrootsten heb ik eigenlijk nog nooit zien eten.. kzou niet weten wanneer ze dit doen, maar hopelijk wel eens he, kzal het eens vragen…

Daarbij help ik met het uitdelen van het eten en dat ene bekertje water (wederom nat van het zweet). Dit gedaan wordt de zaal geleegd, geborsteld en gedweild door een van de groten (met een beurtrol) waarbij ik ff tijd heb om zelf iets te eten en daarna begin ik meestal met de Spaanse les voor de grote jongens (de grote meisjes zie ik heel weinig omdat die zich ontfermen over de baby’tjes in het kleine kamertje ernaast) Tja, dat Spaans hebben ze zelf gevraagd, was niet echt de bedoeling en dat is zeker niet goed voor mn eigen frans maar ze zijn heel geïnteresseerd en het zijn heel goede studenten moet ik zeggen!

Spaanse les, engelse les, spelen met de kleintjes, kaarten met de jongens,.. hiermee vul ik dan de namiddag tot 19u-20u (als ik zolang mag blijven van Micheline)

De kinderen vervelen zich hier wel rot… Het huis is enkel gevuld met een beetje eten, kledij, een paar matrassen, een oude tv, wat schriftjes om in te schrijven, 2schoolborden en een paar krijtjes en wat medicamenten.. c’est tout! Geen gezelschapspelletjes buiten 1spel kaarten… voor zoveel kinderen?

Dat was het voor voorlopig, morgenvroeg naar de kerk (ik heb haar laten beloven dat dit de laatste keer is) daarna picknick ergens buiten aan een stroom. Morgen vertel ik alles over de cadeautjes! Dikke kus van tata Mika (tante mirka dus)