23/07/2010 …tijd begint te korten…
eerst en vooral paps en mams, zeker niet ongerust zijn omdat jullie niets van me hoorden.. alles goed hier, maar de dag is veel te kort om alles gedaan te krijgen…geen geld meer op mn telefoonkaart staan, dus kon ook niet terugbellen of een berichtje sturen, telenet en skype werken hier niet,…maar kbel jullie morgen wel!
en ja sorry, het zijn enkel de commentaren op mijn berichtjes die jullie via mail aankrijgen, en ook enkel als jullie op hetzelfde bericht een commentaar hebben gegeven…
Ondertussen gewoon hard gewerkt in het weeshuis, de ouderen weten dat ik niet veel tijd meer bij hun zal zijn en nu moet ik vollen bak spaanse les geven, en dan al de rest van werk..
Gisteren donderdag mijn laatste les frans gehad, ik had gevraagd aan mn juf om met mij naar een marktje te gaan, zodat ik toch iets had gezien van Kameroen… want buiten mn huis hier, het weeshuis en een paar barretjes, ben ik nergens geweest.. de andere vrijwilligers hebben heel het land al rondgereisd.. maar die zijn hier ook voor enkele maanden en die nemen het werk ook niet zo serieus als mij, maar ja, elk zijn ding natuurlijk… Net 5minuutjes op het marktje toen pastoor Solange me belde met de vraag of ik onmiddellijk de moto op kon springen en naar het weeshuis kon komen want de televisie-crew was aangekomen. Dat heb ik dan ook gedaan (mn laatste uurtjes frans moeten laten vallen.. maar dat zou het verschil toch ook niet gemaakt hebben), daar aangekomen, ze hadden ondertussen de pastoor, een mama en mémé geïnterviewd, dus kreeg ik ineens de camera op mijn hoofd…oei, wablieft? ikke? De presentator zei toen in een paar seconden dat ik moest zeggen wie ik was, wat ik daar deed, wat mijn doel was, wat ik heb geleerd, wat…, wat…., enz… en dan 123, een micro onder mijn neus en Start! haha… net nog onthouden dat ik moest zeggen wat mijn naam was en waar ik vandaan kwam en toen zei ik ’et Voila!’ haha… echt niets voor mij om onvoorbereid ineens een monoloog te beginnen, zelfs voorbereid niet… 2de shot J ik had dan toch maar gevraagd of ik het niet in het engels mocht doen (Engels is hier toch eveneens een landstaal) en dat vonden ze super, want dan hadden ze frans en engels, goed voor de kijkcijfers. Ff diep ingeademd, en wetende dat dit echt wel heeeeeel belangrijk was voor de toekomst van de kinderen, heb ik het dan toch klaargekregen om aan 1 stuk te babbelen (met den bibber in mijn stem door de emoties, maar dat kan ook alleen maar goed zijn dat de mensen dat horen) ipv over mezelf te babbelen, heb ik het onderwerp wel een beetje veranderd en gepraat over hoe hard het daar is voor de lokale vrijwilligers, hoe weinig ze hebben, maar dat ze allemaal een ongelooflijke kracht en een ongelooflijk groot hart hebben, maar dat ze écht wel hulp nodig hebben… hopelijk…
Daarna hebben ze aan verschillende kinderen gevraagd om iets te doen zaterdag (dan gaan we naar de opname studio, morgen dus) sommigen moeten dansen, anderen zingen, en een groepje hebben ze daar geleerd om een sketchje te doen, een klein theaterstukje, en op het einde vroegen ze mij of ik in die 2 dagen ook een sketch wou verzinnen en de kleine kinderen laten instuderen… tuurlijk wou ik dat wel doen, maar wanneer moest ik dat nog doen? Direct mij ergens apart gezet (alsof dat kan in een huis met 70 kinderen en het liefste wat de kleinsten doen, is met minimum 10 kindjes vechten om een stuk van mn billen/benen te hebben om op te liggen omdat dat het zachtste is waar ze ooit al op hebben gelegen.. vet, weet je wel 
) dus semi-apart iets ineen proberen te steken wat kleine kindjes kunnen onthouden en wat duidelijk over kan komen voor de televisie… eigen fantasie was niet groot genoeg dus het verhaal van sneeuwwitje genomen (verkort weliswaar).. en dit gisteren en vandaag, tussen het ander werk door, verschillende keren laten repeteren… kmoet zeggen dat het een hele organisatie was om tegelijkertijd de mama’s te helpen, kindjes te laten repeteren en ondertussen les te geven… maar kheb het allemaal in orde gekregen, als dat morgen allemaal maar goed komt
Gisteren ook ineens nieuws gekregen dat het andere weeshuis een terrein had gekocht om een groter weeshuis met school op te bouwen voor aids-patiëntjes, wisten dat ik architect was en heel die tijd aan het wachten waren tot ik kon langskomen… zonder mij hier iets over te zeggen?! Dus toen ik dit hoorde, direct afgesproken want tuuuuuurlijk wil ik hiermee helpen, daarnet na mn werk vliegensvlug naar het terrein gaan kijken en met die mensen heel de nacht gepraat over hoe en wat… tijd heb ik hier dus echt wel niet meer om ook nog plannen te maken, maar ik hoop de volgende dagen toch nog enkele weeshuizen en scholen te kunnen bezoeken om te weten hoe dit hier functioneel in elkaar zit, en dan zal het maar via mail moeten gebeuren…
Foto’s en filmpjes zullen dus voor na mn terugkomst zijn, maar dat begrijpen jullie hopelijk wel he!
dikke kus, en tot binnenkort
Tata Mika
Hoi,Tata Mika,
Tja,die laatste loodjes…..Voor wie wegen ze nu het zwaarste?
Een mens zou zich eigenlijk in meer dan 2 stukken moeten kunnen delen,dat zou eenvoudiger lijken voor jou op dit moment.
Wij willen jou hier dicht bij ons, terwijl je daar ook zo geliefd bent, wat het voor jou zo moeilijk maakt om te vertrekken.
Maar één iets weet ieder van ons,jouw inzet en hetgene je voor die mensen doet en deed is onvergetelijk en heel lovenswaardig,daarom ook vinden wij jou zo apart!Nog eens een dikke duim (pluim)voor jou!!!
Wij wensen je langs deze weg een moedig vertrek en een veilige terugreis en dat al jouw herinneringen voor altijd behouden mogen blijven.
Vele lieve knufkusjes en tot…. Liefs T.Vera en N.Edwin
je laatste volledige dag is aangebroken. Geniet zoveel je kan van de kleintjes en ook van de grotere. Morgenavond vertrek je terug naar het land van luxe en overvloed en je zal een heel andere kijk hebben op het leven, wees gerust. Wij zullen je met open armen ontvangen, ik zie er nu al naar uit. Kusjes en een heel goede reis.
mama
neeeeee, niet langer blijven… allee, voor de kindjes zou dat heel tof zijn maar wij missen je al erg hoor meisje. Papa had gisteren nog enkele keren geprobeerd met skype maar niks en hij zei dat je vorige berichtjes niet opgehaald waren, dus wie was er het meeste ongerust denk je…. Maar we snappen het heel goed, dat je overal tegelijk wordt gevraagd, dat je vanalles tegelijk moet doen. En zoals wij je nu al erg missen gaat dat volgende week ook bij de kindjes zijn maar dan nog 100 keer erger en zij hebben geen beter vooruitzicht. Dat is het erge eraan. Ze zullen je eeuwig dankbaar zijn meisje. We zijn apetrots op je dat je dit hebt gedaan en dat je het nog hebt volgehouden ook. Een veilige terugreis en tot binnenkort. kusjes van ons allebei.
Hallo Mirka, hier zijn we weer met een antwoordje op je blogverhaal…
Content dat we weer wat kunnen lezen, want elke dag wachten we vol ongeduld op het vervolg van je verhaal!!!
Als we zouden kunnen, stuurden we meteen een ferme portie “tijd” naar jou, zodat je alles nog kan doen wat je daar wil doen! Maar ja,…..
Wat de opnames betreft, ik ben er zeker van dat je dat super hebt gedaan! Konden we hier maar die Kameroense tv zender ontvangen, dan zaten we nu al achter de buis!!!
In ieder geval bewonderen we wel enorm wat je daar doet hoor! Op die korte tijd toch zoveel doen is fantastisch! Ze zullen jou daar wel heel dankbaar zijn!!
Ze zullen je daar enorm missen als je naar huis moet, (inclusief je billetjes!!) Maar misschien kan je hen toch nog die malse matrassen kopen met dat geld, waardoor ze steeds aan jou zullen blijven denken!! Want hoe dan ook, zowel voor jou als voor hen zal er een mooie herinnering blijven!!!
Het zou ook fijn zijn dat je daar mee kan helpen voor die plannen voor een nieuw tehuis en schooltje! Dat zou mooi zijn denk ik!!!
Mocht je niet meer op het net kunnen voor je vertrekt, wij wensen je vanuit het diepst van ons hart een heeeeeeeeeeeeeeeeeel goeie terugreis en hopen dat alles vlotjes verloopt!!! En wij sturen je een portie goeie moed en veeeeel steun voor het emotionele!! Want wij beseffen heel goed dat dat ook wel heel moeilijk gaat zijn!!
Heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel dikke knuffels,
Jeroen, Ilse en Emilyke
XXXXXXXX
Tata Mika…uwen blog is bangelijk goed…Heb er tot dusver elke moment van genoten…Kunt ge niet nog een weekske of 10 langer blijven ??? Groetjes…xxx