terug in België…

31/07/2010

beste vriendjes en familie,

jullie zullen waarschijnlijk aan het wachten zijn op mn verhaal van mn laatste dagen in het weeshuis?

Ondertussen al een paar dagen (van dinsdag) terug in ons landje… een moeilijke overgang moet ik zeggen… het einde daar was nog moeilijker dan ooit gedacht, het begin hier was zeker niet beter, daarom deze wachttijd voor het vervolg van mn verhaal te schrijven…

Eerst en vooral; ik ben bezig met het uitschrijven van mn dagboek op het net en en ook alle foto’s en filmpjes aan het sorteren… binnenkort staan deze allemaal op deze blog (als dit mogelijk is toch alleszins), anders zul je hier zeker een link vinden naar al deze info (deze keer niet meer op facebook want dit was blijkbaar niet door iedereen te openen, sorry daarvoor!)

Maandag 26/07/2010 dag van vertrek…

Ik zou om 23.30u vertrekken, dus had ik tegen de mama’s van het weeshuis gezegd dat ik ook deze dag nog zou werken..  ’s morgens om 6u opgestaan om mn valies al te maken en ff tijd te hebben met Micheline (wat ze me met druk had gevraagd zodat ze toch nog ff met me zou kunnen praten voor mn vertrek) want Akobé had me gezegd dat ze me om 20u zou komen halen in het huis van Micheline om te vertrekken naar de luchthaven.. mn gedacht toen van vertrek was: werken tot 18u, afscheid nemen daar, met moto-taxi naar het centrum om vlug nog ff een school te bezichtigen (om te weten hoe dit in Kameroen werkt voor nadien de plannen te maken voor het weeshuis-school), daarna vlug naar Micheline waar ik dan juist nog een beetje tijd over zou hebben om me te wassen en daarna vertrek (mn laatste uur met Micheline doorbrengen, was niet echt wat ik echt wou, maar ja, ik had geen keuze…)

’s morgens dus naar het gezaag van Micheline geluisterd..wederom begon ze over de associatie waar ze in zat (met de rest van haar kerkgemeenschap) en dat ze leden nodig had en dat ik dus een papier moest tekenen dat ik lid zou worden… dit heb ik niet gedaan want eerder had ze me papieren laten zien waarop staat dat elk lid zijn maandelijkse bijdrage moest leveren en zo nog wat dingen… ik moest ook de website van de associatie maken, enzenz… tja, ze kan maar proberen he.

Om 8.30u vertrokken naar het weeshuis, direct begonnen …voor de laatste keer.. met ‘ecraser les oignons’ (weer volledig nat van het zweet), nadien het afdrogen van de kindjes en insmeren met het smerig, zanderig goedje. Hierna, volgens dagelijkse gewoonte, helpen met het eten en drinken te geven aan iedereen. Tegen de tijd dat iedereen bediend was, kwamen alle andere mama’s aan in het weeshuis (diegenen die toen niet aan het werken waren). 1slaapkamer werd door de jongens omgebouwd tot vergaderzaal (alle matrassen aan de kant en een tafel met stoelen in het midden), waarna ik werd geroepen om hier samen met de mama’s bijeen te komen. Pastoor Solange gaf me toen een heel bundeltje documenten; Een boekje over het weeshuis met alle mogelijke info over wat hun doelen zijn, wat ze nodig hebben, … dankbrieven van het ministerie sociale zaken en van het weeshuis, een officieel document dat ik benoemd ben als meter van het weeshuis… Ik had eerder al een aantal keer gepraat met pastoor Solange over de toekomst van het weeshuis, wat er niet rooskleurig uitziet op het moment. Er is geen zekerheid, de pastoor weet niet meer waar ze geld moet halen om de rekeningen van het huis, het water en elektriciteit te betalen, het eten dat werd gesponsord door enkele kerken begint op te geraken, dus geen eten niet meer,… en dan komt er nog bij dat ze nog maar 1 maand hebben om een ander, groter, huis te vinden voor de kinderen want anders zal de regering het weeshuis sluiten… met gevolg dat de meeste kinderen op straat zullen terecht komen, de anderen (de gelukkigen) zullen verdeeld geplaatst worden in de weeshuizen van de staat. Ik heb hierop dus geantwoord dat ik in België zal zoeken naar bedrijven of organisaties die hen kunnen helpen en eventueel een periodieke storting kunnen uitvoeren (waarvoor al deze papieren dienen)… of ik iets zal vinden, is de vraag, maar het minste dat ik kan doen, is proberen he!

Samen met de overhandiging van deze papieren hebben ze me plechtig bedankt voor al het werk dat ik heb uitgevoerd, dat ik in die korte periode zoveel voor hen heb gedaan (in tegenstelling tot andere vrijwilligers die daar meer voor vakantie waren en niet meer deden dan een beetje spelen met de kinderen, een paar dagen in de week). Dat ik alles deed zoals een echte mama zoals de kaka van hun poepjes wassen, de wondjes uitkuisen, … zonder ergens vies van te zijn, dat ik zelfs tot de laatste dag de ajuinen tot moes heb willen slaan en altijd klaar stond om het zware werk te doen, dat ik hierbuiten nog tijd heb gehad om de grootste jongens Spaanse les te geven en al de kinderen in zo’n korte tijd zoveel liefde en warmte heb gegeven,… alé, allemaal heel mooie woorden en heel veel dankbaarheid voor mijn werk J ikke natuurlijk al met tranen in mn ogen (nu al!)

Ik heb toen ook een belangrijke beslissing gemaakt voor het gesponsorde geld, maar dit vertel ik dan wel in het volgende berichtje.. haha, mn berichtjes zijn nu al zoooooooo lang (niet de bedoeling zenne, maar ik kan gewoon niet stoppen en een korte versie schrijven, lukt me precies ook niet,… hopelijk is het niet een al te grote opgave om tot het einde te blijven lezen?)

Dit gedaan, heeft elke mama nog persoonlijk met me afscheid genomen, waarna ze weer vertrokken…

boehoehoe… het afscheid is begonnen.. alhoewel ik nog wel wat te doen had in het weeshuis, en de tijd was ook nog niet op zenne…

Hierna de jongens bijeen geroepen, tijd voor de test Spaans. Zien hoe goed deze jongens gestudeerd hadden en hoe goed hun uitslag was (met een klein beetje hulp van mijn kant ), deed me toch wel iets…

Ondertussen had Akobé me gebeld en gezegd dat ze me om 20u ging komen halen bij Micheline maar dat we erna terug naar het weeshuis zouden gaan om afscheid te nemen.. jipie!! dat gaf me al een veel beter gevoel, dat ik niet gewoon zelf afscheid moest nemen en naar huis gaan en dat zij de laatsten zouden zijn waar ik afscheid van mocht nemen (en niet mn ’lieve’ kameroense mams).

De tijd met de kinderen vloog voorbij, om 19u daar toch vertrokken en naar het schooltje gegaan om foto’s te nemen, 19.45u bij Micheline aangekomen die een hele scène had voorbereid (ik had Akobé de dag ervoor gezegd dat Micheline geen goede gastvrouw was, dat ik het had volgehouden maar dat dit niet gemakkelijk was en niet voor alle vrijwilligers weggelegd zou zijn, dat de hygiëne ondermaats was, en alle zaken die waren gebeurd..waarop ze trouwens antwoordde dat ze dat ook vond toen ze het huis en Micheline voor de eerste keer zag… hé, en mij daar dan toch plaatsen als ze dit wist???? Zelfs na de eerste week toen ik goed ziek was en overal uitslag had, had ze dit gewoon weggelachen… en daar heb ik dan voor betaald?) Akobé had dit dan ook ineens tegen pastoor Solange gezegd, die op haar beurt Micheline had gebeld (met het roddelen moeten ze hier in den afrique blijkbaar niet onderdoen he) Toen ik mijn wasgerief wou pakken bij Micheline thuis, kwam ze naar me toe en begon me vragen te stellen van: zat je hier niet graag, ben ik niet goed geweest, heb ik je ooit iets verplicht… en toen begon ze te schreeuwen…ale hup, daar gaan we weer… ik heb haar altijd eerlijk gezegd wat ik van alles vond, dus al die dingen wist ze allang, maar nee, kmoest het maar weer eens rustig uitleggen en haar geruststellen dat ze geen slecht mens is, maar dat we gewoon over al die dingen anders denken, enzenzenz..) een half uur later was het me toch gelukt haar getroost te hebben en om naar ‘het gat’ (de badkamer dus) te gaan om me te wassen.  Toen ik de deur terug open deed, stonden de vrienden van Micheline (de kerk) me op te wachten op het koertje om voor me te bidden en te zeggen dat ik toch de bijbel maar moest lezen in België…. toftof… Akobé kwam 45min te laat, dus die tijd met 1oor aan het luisteren naar hun gepreek, maar met mn gedachten volledig bij de kindjes en het afscheid dat me te wachten stond (ik kon ze toch nog zien voor mn vertrek he? anders zou ik niet vertrekken zenne).

Toen Akobé aankwam, nam ik direct mn valies zodat ze niet meer zou gaan neerzitten.. lang genoeg daar gezeten, ik wou echt wel naar de kindjes! Afscheid van die gelovige bende was heel gemakkelijk (sorry hoor), en Micheline had het dan toch maar weer klaargekregen om haar plots mee in de taxi te wringen samen met haar vriendin, ze zou me –willen of niet- vergezellen tot dat ik op de vlieger zat.

Het echte Afscheid….

Sjaloom, sjaloom…. iedereen zat weer op de grond, alle mama’s waren er, een stoel voor mij in het midden… Micheline en vriendin achter mij zoals 2 bodyguards…

Pastoor Solange had weer een hele tekst voorbereid over mijn verblijf daar, wat ik daar allemaal heb verwezenlijkt enz. Hierna zei ze me dat enkele kindjes een tekstje hadden voorbereid voor mij (mn maag begon al om te draaien, voor mij??, dit had ik dus helemaal niet verwacht, iets voorbereid speciaal voor mij?)… de eerste aan het woord was Gilles, een 11jarige jongen, 1 van mijn studentjes spaans, die voor mij een tekstje in het spaans had voorbereid… ‘vandaag 26 juni, zitten we hier samen speciaal voor jou, we hebben een maaltijd voor jou bereid, je hebt ons zoveel warmte gegeven, we gaan je missen, ik spreek voor ons allemaal: we zien je heel graag’  ik was dus natuurlijk al goed aan het schreeuwen waarna Gilles me om de nek vloog met een troostende knuffel. Na Gilles kwamen andere kindjes, grote en kleine, elk om beurt naar voor om me te bedanken en iets persoonlijks te zeggen en me een knuffel te geven. Zelfs kindjes die die 2 weken eerder op de achtergrond zijn gebleven en waar ik helemaal niet zo’n contact mee heb gehad, waar ik zelfs de naam ook niet van wist, die zeiden me zoiets persoonlijks dat ik voor hen heb betekend… dat was zo mooi, ontroerend, emotioneel om dit allemaal te horen… Hierna nog een laatste woord van pastoor Solange, een gezamenlijk gebed voor mij, mijn geliefden en naasten in België, voor een goede thuiskomst, en een gezond en gelukkig leven in België. Daarna heb ik hun, al schreeuwend, bedankt voor al hun liefde en hun laten weten dat ze altijd een plaatsje in mn hart zullen blijven hebben waarna iedereen weer naar mij stormde voor een knuffel. Na deze lange groepsknuffel lieten ze me de cake (ale, 4stuks) zien dat ze voor me hadden gebakken. Ik moest deze in stukjes snijden zodat iedereen een stukje kon krijgen. Toen ik stukje per stukje uitdeelde begon Lumiere (12jarig meisje) voor me te zingen, waarna iedereen mee zong ….of toch diegenen die nog geen stuk cake in hun mond hadden… en diegenen die niet aan het schreeuwen waren… het uitdelen van de cake was eigenlijk heel goed gezien, want zo had ik met iedereen een laatste persoonlijk, al was het heel kort, contact..

Na het uitdelen van de cake, stond Akobé recht en liet me blijken dat het echt wel tijd was te gaan… De grootsten en de mama’s nog een dikke knuffel gegeven en terwijl de kinderen zongen ‘merci tata Mika, merci, adieu tata Mika, adieu….’ heb ik het weeshuis verlaten… Tot na het instappen in de taxi, bleven ze vanachter het hek van het weeshuis mn naam roepen, dat ze me gingen missen,…

L L L verdrietig in de taxi…  het enige wat deze kindjes hadden, het sprankeltje hoop dat ik hen voorgoed kwam helpen, moeten ze weer achterlaten… het triestig toekomstloze leventje van de kinderen gaat weer verder.. de mama’s zullen weer elke dag hard moeten zwoegen zonder hulp, zonder loon, zonder eten,… enkel met de kracht van hun liefdevol hart om deze kindjes niet aan hun lot over te laten maar ze de nodige zorg en eten te geven.    En ik moet terug naar de luxe, naar een wereld waar iedereen maar klaagt over pietlulligheden, terwijl niemand echt beseft wat ze eigenlijk wel hebben, …

Ik zou hierbij iedereen nog heel hard willen bedanken voor jullie berichtjes.. het gevoel dat jullie achter me stonden en ookal zo ver weg, maar toch zo dicht bij me waren, heeft me veel steun en moed gegeven om tijdens de moeilijke tijden door te bijten…

Ook aan alle sponsors heel hard bedankt voor jullie bijdragen!! De gadgets, kledij, bekers, petjes,… en alle andere tastbare dingen zijn met heel veel dank aangenomen en zijn direct in gebruik genomen, zoals te zien op de foto’s. Het totale bedrag dat buiten deze tastbare zaken gesponsord werd en het uiteindelijke doel hiervan, zul je in volgend berichtje kunnen lezen!

Heel hard bedankt aan iedereen!!!