beste vriendjes en familie,

jullie zullen waarschijnlijk aan het wachten zijn op mn verhaal van mn laatste dagen in het weeshuis?

Ondertussen al een paar dagen (van dinsdag) terug in ons landje… een moeilijke overgang moet ik zeggen… het einde daar was nog moeilijker dan ooit gedacht, het begin hier was zeker niet beter, daarom deze wachttijd voor het vervolg van mn verhaal te schrijven…

Eerst en vooral; ik ben bezig met het uitschrijven van mn dagboek op het net en en ook alle foto’s en filmpjes aan het sorteren… binnenkort staan deze allemaal op deze blog (als dit mogelijk is toch alleszins), anders zul je hier zeker een link vinden naar al deze info (deze keer niet meer op facebook want dit was blijkbaar niet door iedereen te openen, sorry daarvoor!)

Maandag 26/07/2010 dag van vertrek…

Ik zou om 23.30u vertrekken, dus had ik tegen de mama’s van het weeshuis gezegd dat ik ook deze dag nog zou werken..  ’s morgens om 6u opgestaan om mn valies al te maken en ff tijd te hebben met Micheline (wat ze me met druk had gevraagd zodat ze toch nog ff met me zou kunnen praten voor mn vertrek) want Akobé had me gezegd dat ze me om 20u zou komen halen in het huis van Micheline om te vertrekken naar de luchthaven.. mn gedacht toen van vertrek was: werken tot 18u, afscheid nemen daar, met moto-taxi naar het centrum om vlug nog ff een school te bezichtigen (om te weten hoe dit in Kameroen werkt voor nadien de plannen te maken voor het weeshuis-school), daarna vlug naar Micheline waar ik dan juist nog een beetje tijd over zou hebben om me te wassen en daarna vertrek (mn laatste uur met Micheline doorbrengen, was niet echt wat ik echt wou, maar ja, ik had geen keuze…)

’s morgens dus naar het gezaag van Micheline geluisterd..wederom begon ze over de associatie waar ze in zat (met de rest van haar kerkgemeenschap) en dat ze leden nodig had en dat ik dus een papier moest tekenen dat ik lid zou worden… dit heb ik niet gedaan want eerder had ze me papieren laten zien waarop staat dat elk lid zijn maandelijkse bijdrage moest leveren en zo nog wat dingen… ik moest ook de website van de associatie maken, enzenz… tja, ze kan maar proberen he.

Om 8.30u vertrokken naar het weeshuis, direct begonnen …voor de laatste keer.. met ‘ecraser les oignons’ (weer volledig nat van het zweet), nadien het afdrogen van de kindjes en insmeren met het smerig, zanderig goedje. Hierna, volgens dagelijkse gewoonte, helpen met het eten en drinken te geven aan iedereen. Tegen de tijd dat iedereen bediend was, kwamen alle andere mama’s aan in het weeshuis (diegenen die toen niet aan het werken waren). 1slaapkamer werd door de jongens omgebouwd tot vergaderzaal (alle matrassen aan de kant en een tafel met stoelen in het midden), waarna ik werd geroepen om hier samen met de mama’s bijeen te komen. Pastoor Solange gaf me toen een heel bundeltje documenten; Een boekje over het weeshuis met alle mogelijke info over wat hun doelen zijn, wat ze nodig hebben, … dankbrieven van het ministerie sociale zaken en van het weeshuis, een officieel document dat ik benoemd ben als meter van het weeshuis… Ik had eerder al een aantal keer gepraat met pastoor Solange over de toekomst van het weeshuis, wat er niet rooskleurig uitziet op het moment. Er is geen zekerheid, de pastoor weet niet meer waar ze geld moet halen om de rekeningen van het huis, het water en elektriciteit te betalen, het eten dat werd gesponsord door enkele kerken begint op te geraken, dus geen eten niet meer,… en dan komt er nog bij dat ze nog maar 1 maand hebben om een ander, groter, huis te vinden voor de kinderen want anders zal de regering het weeshuis sluiten… met gevolg dat de meeste kinderen op straat zullen terecht komen, de anderen (de gelukkigen) zullen verdeeld geplaatst worden in de weeshuizen van de staat. Ik heb hierop dus geantwoord dat ik in België zal zoeken naar bedrijven of organisaties die hen kunnen helpen en eventueel een periodieke storting kunnen uitvoeren (waarvoor al deze papieren dienen)… of ik iets zal vinden, is de vraag, maar het minste dat ik kan doen, is proberen he!

Samen met de overhandiging van deze papieren hebben ze me plechtig bedankt voor al het werk dat ik heb uitgevoerd, dat ik in die korte periode zoveel voor hen heb gedaan (in tegenstelling tot andere vrijwilligers die daar meer voor vakantie waren en niet meer deden dan een beetje spelen met de kinderen, een paar dagen in de week). Dat ik alles deed zoals een echte mama zoals de kaka van hun poepjes wassen, de wondjes uitkuisen, … zonder ergens vies van te zijn, dat ik zelfs tot de laatste dag de ajuinen tot moes heb willen slaan en altijd klaar stond om het zware werk te doen, dat ik hierbuiten nog tijd heb gehad om de grootste jongens Spaanse les te geven en al de kinderen in zo’n korte tijd zoveel liefde en warmte heb gegeven,… alé, allemaal heel mooie woorden en heel veel dankbaarheid voor mijn werk J ikke natuurlijk al met tranen in mn ogen (nu al!)

Ik heb toen ook een belangrijke beslissing gemaakt voor het gesponsorde geld, maar dit vertel ik dan wel in het volgende berichtje.. haha, mn berichtjes zijn nu al zoooooooo lang (niet de bedoeling zenne, maar ik kan gewoon niet stoppen en een korte versie schrijven, lukt me precies ook niet,… hopelijk is het niet een al te grote opgave om tot het einde te blijven lezen?)

Dit gedaan, heeft elke mama nog persoonlijk met me afscheid genomen, waarna ze weer vertrokken…

boehoehoe… het afscheid is begonnen.. alhoewel ik nog wel wat te doen had in het weeshuis, en de tijd was ook nog niet op zenne…

Hierna de jongens bijeen geroepen, tijd voor de test Spaans. Zien hoe goed deze jongens gestudeerd hadden en hoe goed hun uitslag was (met een klein beetje hulp van mijn kant ), deed me toch wel iets…

Ondertussen had Akobé me gebeld en gezegd dat ze me om 20u ging komen halen bij Micheline maar dat we erna terug naar het weeshuis zouden gaan om afscheid te nemen.. jipie!! dat gaf me al een veel beter gevoel, dat ik niet gewoon zelf afscheid moest nemen en naar huis gaan en dat zij de laatsten zouden zijn waar ik afscheid van mocht nemen (en niet mn ’lieve’ kameroense mams).

De tijd met de kinderen vloog voorbij, om 19u daar toch vertrokken en naar het schooltje gegaan om foto’s te nemen, 19.45u bij Micheline aangekomen die een hele scène had voorbereid (ik had Akobé de dag ervoor gezegd dat Micheline geen goede gastvrouw was, dat ik het had volgehouden maar dat dit niet gemakkelijk was en niet voor alle vrijwilligers weggelegd zou zijn, dat de hygiëne ondermaats was, en alle zaken die waren gebeurd..waarop ze trouwens antwoordde dat ze dat ook vond toen ze het huis en Micheline voor de eerste keer zag… hé, en mij daar dan toch plaatsen als ze dit wist???? Zelfs na de eerste week toen ik goed ziek was en overal uitslag had, had ze dit gewoon weggelachen… en daar heb ik dan voor betaald?) Akobé had dit dan ook ineens tegen pastoor Solange gezegd, die op haar beurt Micheline had gebeld (met het roddelen moeten ze hier in den afrique blijkbaar niet onderdoen he) Toen ik mijn wasgerief wou pakken bij Micheline thuis, kwam ze naar me toe en begon me vragen te stellen van: zat je hier niet graag, ben ik niet goed geweest, heb ik je ooit iets verplicht… en toen begon ze te schreeuwen…ale hup, daar gaan we weer… ik heb haar altijd eerlijk gezegd wat ik van alles vond, dus al die dingen wist ze allang, maar nee, kmoest het maar weer eens rustig uitleggen en haar geruststellen dat ze geen slecht mens is, maar dat we gewoon over al die dingen anders denken, enzenzenz..) een half uur later was het me toch gelukt haar getroost te hebben en om naar ‘het gat’ (de badkamer dus) te gaan om me te wassen.  Toen ik de deur terug open deed, stonden de vrienden van Micheline (de kerk) me op te wachten op het koertje om voor me te bidden en te zeggen dat ik toch de bijbel maar moest lezen in België…. toftof… Akobé kwam 45min te laat, dus die tijd met 1oor aan het luisteren naar hun gepreek, maar met mn gedachten volledig bij de kindjes en het afscheid dat me te wachten stond (ik kon ze toch nog zien voor mn vertrek he? anders zou ik niet vertrekken zenne).

Toen Akobé aankwam, nam ik direct mn valies zodat ze niet meer zou gaan neerzitten.. lang genoeg daar gezeten, ik wou echt wel naar de kindjes! Afscheid van die gelovige bende was heel gemakkelijk (sorry hoor), en Micheline had het dan toch maar weer klaargekregen om haar plots mee in de taxi te wringen samen met haar vriendin, ze zou me –willen of niet- vergezellen tot dat ik op de vlieger zat.

Het echte Afscheid….

Sjaloom, sjaloom…. iedereen zat weer op de grond, alle mama’s waren er, een stoel voor mij in het midden… Micheline en vriendin achter mij zoals 2 bodyguards…

Pastoor Solange had weer een hele tekst voorbereid over mijn verblijf daar, wat ik daar allemaal heb verwezenlijkt enz. Hierna zei ze me dat enkele kindjes een tekstje hadden voorbereid voor mij (mn maag begon al om te draaien, voor mij??, dit had ik dus helemaal niet verwacht, iets voorbereid speciaal voor mij?)… de eerste aan het woord was Gilles, een 11jarige jongen, 1 van mijn studentjes spaans, die voor mij een tekstje in het spaans had voorbereid… ‘vandaag 26 juni, zitten we hier samen speciaal voor jou, we hebben een maaltijd voor jou bereid, je hebt ons zoveel warmte gegeven, we gaan je missen, ik spreek voor ons allemaal: we zien je heel graag’  ik was dus natuurlijk al goed aan het schreeuwen waarna Gilles me om de nek vloog met een troostende knuffel. Na Gilles kwamen andere kindjes, grote en kleine, elk om beurt naar voor om me te bedanken en iets persoonlijks te zeggen en me een knuffel te geven. Zelfs kindjes die die 2 weken eerder op de achtergrond zijn gebleven en waar ik helemaal niet zo’n contact mee heb gehad, waar ik zelfs de naam ook niet van wist, die zeiden me zoiets persoonlijks dat ik voor hen heb betekend… dat was zo mooi, ontroerend, emotioneel om dit allemaal te horen… Hierna nog een laatste woord van pastoor Solange, een gezamenlijk gebed voor mij, mijn geliefden en naasten in België, voor een goede thuiskomst, en een gezond en gelukkig leven in België. Daarna heb ik hun, al schreeuwend, bedankt voor al hun liefde en hun laten weten dat ze altijd een plaatsje in mn hart zullen blijven hebben waarna iedereen weer naar mij stormde voor een knuffel. Na deze lange groepsknuffel lieten ze me de cake (ale, 4stuks) zien dat ze voor me hadden gebakken. Ik moest deze in stukjes snijden zodat iedereen een stukje kon krijgen. Toen ik stukje per stukje uitdeelde begon Lumiere (12jarig meisje) voor me te zingen, waarna iedereen mee zong ….of toch diegenen die nog geen stuk cake in hun mond hadden… en diegenen die niet aan het schreeuwen waren… het uitdelen van de cake was eigenlijk heel goed gezien, want zo had ik met iedereen een laatste persoonlijk, al was het heel kort, contact..

Na het uitdelen van de cake, stond Akobé recht en liet me blijken dat het echt wel tijd was te gaan… De grootsten en de mama’s nog een dikke knuffel gegeven en terwijl de kinderen zongen ‘merci tata Mika, merci, adieu tata Mika, adieu….’ heb ik het weeshuis verlaten… Tot na het instappen in de taxi, bleven ze vanachter het hek van het weeshuis mn naam roepen, dat ze me gingen missen,…

L L L verdrietig in de taxi…  het enige wat deze kindjes hadden, het sprankeltje hoop dat ik hen voorgoed kwam helpen, moeten ze weer achterlaten… het triestig toekomstloze leventje van de kinderen gaat weer verder.. de mama’s zullen weer elke dag hard moeten zwoegen zonder hulp, zonder loon, zonder eten,… enkel met de kracht van hun liefdevol hart om deze kindjes niet aan hun lot over te laten maar ze de nodige zorg en eten te geven.    En ik moet terug naar de luxe, naar een wereld waar iedereen maar klaagt over pietlulligheden, terwijl niemand echt beseft wat ze eigenlijk wel hebben, …

Ik zou hierbij iedereen nog heel hard willen bedanken voor jullie berichtjes.. het gevoel dat jullie achter me stonden en ookal zo ver weg, maar toch zo dicht bij me waren, heeft me veel steun en moed gegeven om tijdens de moeilijke tijden door te bijten…

Ook aan alle sponsors heel hard bedankt voor jullie bijdragen!! De gadgets, kledij, bekers, petjes,… en alle andere tastbare dingen zijn met heel veel dank aangenomen en zijn direct in gebruik genomen, zoals te zien op de foto’s. Het totale bedrag dat buiten deze tastbare zaken gesponsord werd en het uiteindelijke doel hiervan, zul je in volgend berichtje kunnen lezen!

Heel hard bedankt aan iedereen!!!

eerst en vooral paps en mams, zeker niet ongerust zijn omdat jullie niets van me hoorden.. alles goed hier, maar de dag is veel te kort om alles gedaan te krijgen…geen geld meer op mn telefoonkaart staan, dus kon ook niet terugbellen of een berichtje sturen, telenet en skype werken hier niet,…maar  kbel jullie morgen wel!

en ja sorry, het zijn enkel de commentaren op mijn berichtjes die jullie via mail aankrijgen, en ook enkel als jullie op hetzelfde bericht een commentaar hebben gegeven…

Ondertussen gewoon hard gewerkt in het weeshuis, de ouderen weten dat ik niet veel tijd meer bij hun zal zijn en nu moet ik vollen bak spaanse les geven, en dan al de rest van werk..

Gisteren donderdag mijn laatste les frans gehad, ik had gevraagd aan mn juf om met mij naar een marktje te gaan, zodat ik toch iets had gezien van Kameroen… want buiten mn huis hier, het weeshuis en een paar barretjes, ben ik nergens geweest.. de andere vrijwilligers hebben heel het land al rondgereisd.. maar die zijn hier ook voor enkele maanden en die nemen het werk ook niet zo serieus als mij, maar ja, elk zijn ding natuurlijk… Net 5minuutjes op het marktje toen pastoor Solange me belde met de vraag of ik onmiddellijk de moto op kon springen en naar  het weeshuis kon komen want de televisie-crew was aangekomen. Dat heb ik dan ook gedaan (mn laatste uurtjes frans moeten laten vallen.. maar dat zou het verschil toch ook niet gemaakt hebben), daar aangekomen, ze hadden ondertussen de pastoor, een mama en mémé geïnterviewd,  dus kreeg ik ineens de camera op mijn hoofd…oei, wablieft? ikke? De presentator zei toen in een paar seconden dat ik moest zeggen wie ik was, wat ik daar deed, wat mijn doel was, wat ik heb geleerd, wat…, wat…., enz… en dan 123, een micro onder mijn neus en Start! haha… net nog onthouden dat ik moest zeggen wat mijn naam was en waar ik vandaan kwam en toen zei ik ’et Voila!’ haha… echt niets voor mij om onvoorbereid ineens een monoloog te beginnen, zelfs voorbereid niet… 2^de shot J ik had dan toch maar gevraagd of ik het niet in het engels mocht doen (Engels is hier toch eveneens een landstaal) en dat vonden ze super, want dan hadden ze frans en engels, goed voor de kijkcijfers. Ff diep ingeademd, en wetende dat dit echt wel heeeeeel belangrijk was voor de toekomst van de kinderen, heb ik het dan toch klaargekregen om aan 1 stuk te babbelen (met den bibber in mijn stem door de emoties, maar dat kan ook alleen maar goed zijn dat de mensen dat horen) ipv over mezelf te babbelen, heb ik het onderwerp wel een beetje veranderd en gepraat over hoe hard het daar is voor de lokale vrijwilligers, hoe weinig ze hebben, maar dat ze allemaal een ongelooflijke kracht en een ongelooflijk groot hart hebben, maar dat ze écht wel hulp nodig hebben…  hopelijk…

Daarna hebben ze aan verschillende kinderen gevraagd om iets te doen zaterdag (dan gaan we naar de opname studio, morgen dus) sommigen moeten dansen, anderen zingen, en een groepje hebben ze daar geleerd om een sketchje te doen, een klein theaterstukje, en op het einde vroegen ze mij of ik in die 2 dagen ook een sketch wou verzinnen en de kleine kinderen laten instuderen… tuurlijk wou ik dat wel doen, maar wanneer moest ik dat nog doen? Direct mij ergens apart gezet (alsof dat kan in een huis met 70 kinderen en het liefste wat de kleinsten doen, is met minimum 10 kindjes vechten om een stuk van mn billen/benen te hebben om op te liggen omdat dat het zachtste is waar ze ooit al op hebben gelegen.. vet, weet je wel ) dus semi-apart iets ineen proberen te steken wat kleine kindjes kunnen onthouden en wat duidelijk over kan komen voor de televisie… eigen fantasie was niet groot genoeg dus het verhaal van sneeuwwitje genomen (verkort weliswaar).. en dit gisteren en vandaag, tussen het ander werk door, verschillende keren laten repeteren… kmoet zeggen dat het een hele organisatie was om tegelijkertijd de mama’s te helpen, kindjes te laten repeteren en ondertussen les te geven… maar kheb het allemaal in orde gekregen, als dat morgen allemaal maar goed komt

Gisteren ook ineens nieuws gekregen dat het andere weeshuis een terrein had gekocht om een groter weeshuis met school op te bouwen voor aids-patiëntjes, wisten dat ik architect was en heel die tijd aan het wachten waren tot ik kon langskomen… zonder mij hier iets over te zeggen?! Dus toen ik dit hoorde, direct afgesproken want tuuuuuurlijk wil ik hiermee helpen, daarnet na mn werk vliegensvlug naar het terrein gaan kijken en met die mensen heel de nacht gepraat over hoe en wat… tijd heb ik hier dus echt wel niet meer om ook nog plannen te maken, maar ik hoop de volgende dagen toch nog enkele weeshuizen en scholen te kunnen bezoeken om te weten hoe dit hier functioneel in elkaar zit, en dan zal het maar via mail moeten gebeuren…

Foto’s en filmpjes zullen dus voor na mn terugkomst zijn,  maar dat begrijpen jullie hopelijk wel he!

dikke kus, en tot binnenkort

Tata Mika

Update foto’s… er staat een nieuwe fotosamenstelling op facebook! hierbij de uitleg; sorry voor sommige dubbele of niet echt heel mooie foto’s maar mijn cameraatje wordt heel de dag door de kinderen gebruikt… ik heb er geen tijd voor en zij vinden dat ongelooooooooflijk plezant (want ze hebben hier ook geen spiegels, dus dat zijn dan de enige keren dat ze zichzelf kunnen zien).. dus zullen we het hiermee moeten doen.. wel goed is dan natuurlijk wel dat ik er soms ook op verschijn. De eerste reeks foto’s is van de picknick zondag… leuke tijd met de kinderen, koekjes, chips and een glas zoet siroopwater als eten voor de dag! daarna foto’s terug in het weeshuis, er zijn een paar foto’s met een klein jongetje met een groen t-shirt.. en schattige meisjesschoentjes aan waar ie mee aan het tapdansen was… Dit is Didier, 2jaar, het enige kind in huis dat zich altijd heel goed weet te amuseren (op z’n eentje) elke dag vindt die wel iets anders van trui of schoenen (meestal het laatste) waar hij mee rondhuppelt en danst.. super grappig, daar heb ik al veel mee moeten lachen zenne.. zo’n klein manneke dat met een boot van een schoen rondloopt ☺ en maar schaterlachen! Als ik hem mee kon nemen, zou ik het direct doen.. maar ja, dat gaat niet he. Daarna een paar foto’s van het meisje met het rode topje.. Dit is Bertine, 12j oud en de eerste die het weeshuis zal moeten verlaten, heb ik net gehoord… Ze zal op het straat worden gezet, omdat ze nog familie heeft, enkele broers en zussen verdeeld over het land Kameroen, en volgens de sociale dienst moeten die maar in staat zijn om voor haar zorgen… Vannacht iets heel raar meegemaakt, en ik hoop echt in het diepste van mijn hart dat dit niets te betekenen had… ik heb een nachtmerrie gehad (nog nooit niet meegemaakt) en het ging over de kindjes, meer bepaald over 1 van de oudste meisjes waar iets vreselijks mee gebeurd was, ziek of zo, dat kan ik me niet meer herinneren.. maar ik ben al schreeuwend wakker geworden… en echt hard aan het blijten he… heel vreemd… hier geloven ze allemaal dat ik weet-ik-veel-wat-gave heb, en is heel Micheline haar crew beginnen bidden (haha, da’s ook eens iets anders).. maar nee, niet grappig eigenlijk, zeker niet als er iets gebeurt! Toen ik deze morgen in het weeshuis kwam, Bertine (die 1 van de oudste meisjes is) even bij mij geroepen en gevraagd of ze toch maar extra voorzichtig wou zijn… Daarna Amandine (de oudste) op een tafel zien liggen, die was die nacht ziek geworden en had gewoon geen fut meer… hopelijk heeft ze gewoon de griep en is er geen enkel verband met mn nachtmerrie! Toch net gevraagd of Micheline, met haar buitengewone krachten, deze avond extra wou bidden voor deze 2 meisjes… ik zou er kapot van zijn, moest er nu iets met 1 van de 2 gebeuren… Daarna foto’s van het TV-kijken.. ze hebben een paar dvd’s gekregen met als gevolg dat ze niets anders meer doen, spijtig genoeg.. hierdoor zelfs al een paar dagen geen Spaanse les kunnen geven.. geen geïnteresseerden niet meer ☹ Maar vandaag terug wel! verleden tijd en toekomstige tijd geleerd, morgen nog wat vocabulaire en dan vrijdag een test, haha! Ben eigenlijk wel fier dat ze in die korte tijd, van niets te kennen, nu al zinnetjes kunnen maken in verschillende tijden ☺ Dan foto’s van het kaarten, dat doe ik dan terwijl de anderen film kijken… leren hoe ze ook plezier kunnen hebben aan spelen zonder vals te spelen! Want die grote jongens spelen ongelooflijk vals, heel de tijd lang, en die kleintjes zien dat en doen dat dan na natuurlijk. De meisjes heb ik al kunnen overtuigen maar met de jongetjes is dat niet zo gemakkelijk.. die willen winnen he, kost wat kost… vanwaar kennen we dat? Op de foto erna zie je nog een blanke in beeld.. Dit is Ronald, een duitser, die een film(-pje) aan het maken is over de organisatie, het weeshuis,… heeft me gisteren trouwens ook gefilmd… mss word ik dan toch nog beroemd ? cu!

Ja sorry, gisteren en eergisteren laat thuis gekomen en zo moe dat ik mn ogen niet open kon houden.. dus ook de kracht niet meer om een berichtje te schrijven…

Ik hoop dat jullie allemaal het filmpje hebben gevonden, de link hier in de rechter kolom, dit is een link naar raceboot waar ik een samenstelling van foto’s op heb gezet.

Een beetje uitleg over de foto’s:

De eerste foto’s zijn in de badkamer, de meisjes die gewassen worden, het eerste meisje is Gaël, die in het begin altijd hard werd geslagen als ze in haar broekje had gedaan.. maar ze tonen die kindjes niet hoe of wat ze moeten doen. Ik heb haar vanaf toen onder mijn hoede genomen, ik vraag haar nu regelmatig of ze kaka of pipi moet doen, ga met haar mee naar het potje en moedig haar aan als ze iets doet. En ze doet het heel goed nu… geen slaag meer gekregen!

De foto’s erna is tijdens etenstijd, allemaal op de grond…

Daarna de cadeautjes.. mijn 2 grote groene zakken.. Akobé (de verantwoordelijke hier in Kameroen van de organisatie) had gezegd dat het beter was de cadeautjes niet allemaal ineens te geven bij het begin maar beter te wachten.. vrijdag hebben we ze dan gegeven, met de bedoeling dat de kindjes in het weekend met de speeltjes zouden kunnen spelen. Zuster Solange (vrouw in zwart kleed met rode bloemen) had iedereen bij elkaar geroepen, en leidde de speech in, met de uitleg over Thex, Akobé (staat naast me) en over mij. Daarna gaf ze het woord aan mij… ik vertelde de kinderen hoe wij voor mijn vertrek hebben geprobeerd om allemaal dingen te verzamelen, toen ik zei “et voila les deux sacs” begonnen die allemaal heel hard te juichen en te roepen, dat ik gewoon in schreeuwen uitbarstte.. ff een heel emotioneel moment… toen ze dat zagen, stonden ze allemaal op om me te komen omarmen… heel lief.. zie foto’s dus…

daarna hebben we alle dingen uitgedeeld.. alles is van iedereen.

Ze waren ontzettend blij met alle kadootjes!

Wat het geld betreft, dit hebben we nog niet gegeven, en dit mag ik ook niet persoonlijk afgeven aan het weeshuis.. aangezien ze 1. gaan verwachten dat elke volgende vrijwilliger geld gaat geven (dat zullen ze nu al hebben met de cadeautjes) en 2. omdat ze niet bekwaam zijn om zoveel geld op een goede manier te besteden.

Daarom zijn we nu aan het zoeken wat het weeshuis echt nodig heeft, zodat we het geld hiervoor kunnen gebruiken. Waarschijnlijk gaan we matrassen kopen, want de dingen waar ze nu op slapen, zijn echt niet meer om aan te zien… Stinkend van de pipi dat erin is gedaan, vuil (je ziet er allemaal kleine beestjes op lopen) en zo dun dat je zo goed als op de grond slaapt. Er zijn trouwens ook veel te weinig matrassen voor alle kinderen… maar ik hou jullie op de hoogte van de uiteindelijke bestemming van al het geld!

Zondag zijn we dan gaan picknicken… de kleintjes allemaal met de hoedjes van de CM, alle spelletjes mee, de bekers van de CM  (die vanaf nu steeds gebruikt worden, bedankt Ilse!!) En hier en daar zag ik kindjes die iets aan hadden van de meegenomen kleren (tante marleen, je schoentjes zijn allemaal in gebruik!)

De kindjes superblij dat ze eens buiten mochten, picknick was op Base 4, een groot veld en ernaast een zone met bomen, en dit in een industrieterrein langs een rivier. Echt gezond was het niet, maar ze zaten toch een beetje in de natuur he… daar hebben we spelletjes gespeeld, koekjes gegeten (zie foto’s van de dag ervoor dat ik mee hielp met de koekjes te snijden),… de foto’s stuur ik nog wel door.

De laatste foto’s in het filmpje zijn bij Micheline, mn kameroense mams. Eerst de keuken, dan madam een paar keer in verschillende poses… ze wou veel foto’s van haarzelf! Ook ons buurmeisje met haar mams staan hierbij.. wél heel lieve mensen!

Dat was het voor nu… net franse les gehad, en nu vertrek ik terug naar het weeshuis…

groetjes, Mirka x

Eindelijk internet.. het heeft zweet en tranen gekost, maar niet voor mij (haha)… ja zeg, na een week mag dat wel he… ondertussen heb ik wel een heel dagboek volgeschreven, de liefhebbers mogen dit altijd lezen …achteraf !

De eerste dagen waren toch niet zo gemakkelijk, om toe te geven.. de veranderingen heel groot en een gastvrouw die heel veel van me verwachtte. Micheline, dat is haar naam, is heel gelovig en preekt graag, en aangezien we maar met 2 zijn in haar kleine huisje moet ik er aan geloven. Ale, ze doet het allemaal om goed te doen, maar het is niet gemakkelijk om te blijven knikken als ze me beveelt mee naar haar kerk te gaan (met doek rond mn haar, lange rok en schoenen maat 37 ipv de 39/40 die ik heb)  de mis duurt hier btw 4uur!, of als ik ALLES op MOET eten (vermageren zal ik zeker niet doen), om 19u thuis moet zijn,… ik kan zo nog wel ff doorgaan, maar deze zaken zijn nog minder dan bijzaak en heel snel vergeten van zodra ik in het weeshuis kom!!

Weeshuis Nouvelle Destinee is niet het weeshuis waar ik oorspronkelijk naartoe moest.. dit was een weeshuis met kindjes voornamelijk met HIV/aids, maar aangezien het momenteel vakantie is, zijn de kindjes daar op vakantie bij hun familie en is er dus weinig of geen werk.Het weeshuis Nouvelle Destinee is 1 van de armste weeshuizen van Douala (en er zijn er over de honderd) en wordt niet gesubsidieerd door de staat. Het is opgericht door een vrouwelijke pastoor Solange en wordt enkel door heeeeel goede vrouwen, vrijwilligers die hier dus niets voor betaald krijgen, mee recht gehouden. Het weeshuis is veeeeel te klein (als we al aan 50m2 komen, zal het al veel zijn) en de staat heeft zuster Solange 2maand gegeven om een nieuw huis te vinden maar ondertussen zijn ze (de staat) al een paar keer kindjes komen wegnemen.. 10 per keer, met de smoes tegen de anderen dat ze op vakantie gaan), dit weekend zouden ze nog eens komen, en dat is gewoon ongelooflijk hard.. die kindjes hebben enkel elkaar en dan worden ze zomaar uit elkaar getrokken… hopelijk vindt de zuster snel een huis en moet er niemand meer weggestuurd worden!

De toestand hier bij de kinderen is wel schrijnend… eten krijgen ze maar 1keer per dag (meestal rijst en rode bonen), maar 1 beker water (!) want daarna is het water op, slapen doen ze allemaal samen in de grote zaal op de grond op slechte, dunne en heel vuile matrassen (waarin gepist wordt en wat ze niet kunnen uitwassen) waardoor ze allemaal wondjes hebben op heel hun lichaam, alle kleine kinderen (de helft ongeveer) worden elke dag gewassen en moeten afgedroogd worden met slecht 1 enkele handdoek!! (stel je dan ook ineens voor dat al die wondjes met het wassen open geschuurd worden, en bij gebruik van maar 1 handdoek waar het bloed en de korstjes van die wondjes naartoe gaan)

Het is hier nu regenseizoen, heel de dag bewolkt en fikse regenbuien, deze luchtvochtigheid maakt dat kledij, handdoeken die gewassen zijn, niet kunnen drogen.. de kinderen doen pipi of kaka in hun broekske maar hebben geen propere onderbroeken meer… Gisteren en vandaag hebben we ff de zon gezien, op een paar minuten kon de was drogen (want dan is het wel ongelooflijk heet) dus veel geluk gehad want alle onderbroeken waren op… op de foto’s zul je mss wel al een paar kindjes in hun blootje rond zien lopen…

Mijn dag in het weeshuis? Ik kom meestal rond 8.30u daar aan.. maman Rebecca (lokale vrijwilligster, verantwoordelijk voor de keuken) is dan al hevig in de weer met het eten van smiddag (en dus ook het enige eten van de dag), ik begin meestal direct met haar te helpen. Dit is dan meestal ‘écraser les oignons’ amai mn gat, dat is wel altijd ff afzien, ajuinen met wat zout met een steen op een andere platte steen plat kloppen tot moes… daarbij loopt het zweet gewoon van mn gezicht af… en dan zijn we nog maar net begonnen he… soms moet ik ook nog iets anders doen, maar dat is meestal niet te vermoeiend.. Daarna ga ik naar maman Myriam (ook vrijwilligster, maar dat zijn ze toch allemaal, verantwoordelijk voor het sanitair) en chapeau voor dit vrouwke, want zij heeft toch wel de zwaarste job! Ze begint met het wassen van de badkamer (volledig en grondig) met javel (elke dag en na elke grote groep kinderen), daarna worden alle kinderen gewassen, de kleintjes eerst (de groten wassen hun zelf, maar zij let erop dat niemand teveel water neemt en iedereen op zijn tijd gewassen is en naar het wc kan gaan) Ze wast de kindjes in een douchebak met een emmer en een bekertje water en een stuk groene zeep (dat ze hier voor het wassen, de afwas, kledij wassen, … gebruiken). 3 kleintjes tegelijkertijd, worden stevig geschrobd met die groene zeep, maman Myriam heel de tijd volledig voorovergebogen terwijl ik op een krukje zit (en dan heb ik al rugpijn van het zitten?!) de natte kindjes worden voor mij neergezet, waar ik ze (met die ene handdoek) volledige afdroog, volledig insmeer met een bodylotion en nadien een onderbroekske geef (die Myriam me eerst aanwijst uit een kartonnen doosje met allemaal kapotte, gescheurde onderbroeken of, voor de propere kindjes, krijgen ze hetzelfde broekje van de voorbije dagen aan.

Deze kindjes lopen dan een paar uurtjes in hun broekske rond totdat we klaar zijn en we de kinderen kledij aan kunnen doen.. ikke terug op een krukje en Myriam balanserend voor een grote open bibliotheekkast waar allemaal kledij in ligt, de meeste klammig of zelfs nog nat omdat ze niet kunnen drogen, en de meeste kledij ook met gaten, scheuren, knoppen af.. ale ja, ge weet wel…

Met het drogen van de kindjes ben ik de eerste dag wel niet goed begonnen… bij de eerste kindjes ook ineens het haar mee afgedroogd, maar al die doddekes en vlechtjes slorpen precies veel water op.. de handdoek was dus ook direct nat… oeps, toen zei Myriam me pas dat ze maar 1handdoek had, maar ja, een kindje afdrogen en het haar kletsnat laten?

Dit gedaan, dan is het al bijna 15u denk ik, is het tijd voor het eten… iedereen op de grond, een eerste rij met de kleintjes, de iets groteren, daarachter de middelklasse (zo noemen ze die hier toch)  De allergrootsten heb ik eigenlijk nog nooit zien eten.. kzou niet weten wanneer ze dit doen, maar hopelijk wel eens he, kzal het eens vragen…

Daarbij help ik met het uitdelen van het eten en dat ene bekertje water (wederom nat van het zweet). Dit gedaan wordt de zaal geleegd, geborsteld en gedweild door een van de groten (met een beurtrol) waarbij ik ff tijd heb om zelf iets te eten en daarna begin ik meestal met de Spaanse les voor de grote jongens (de grote meisjes zie ik heel weinig omdat die zich ontfermen over de baby’tjes in het kleine kamertje ernaast) Tja, dat Spaans hebben ze zelf gevraagd, was niet echt de bedoeling en dat is zeker niet goed voor mn eigen frans maar ze zijn heel geïnteresseerd en het zijn heel goede studenten moet ik zeggen!

Spaanse les, engelse les, spelen met de kleintjes, kaarten met de jongens,.. hiermee vul ik dan de namiddag tot 19u-20u (als ik zolang mag blijven van Micheline)

De kinderen vervelen zich hier wel rot… Het huis is enkel gevuld met een beetje eten, kledij, een paar matrassen, een oude tv, wat schriftjes om in te schrijven, 2schoolborden en een paar krijtjes en wat medicamenten.. c’est tout! Geen gezelschapspelletjes buiten 1spel kaarten… voor zoveel kinderen?

Dat was het voor voorlopig, morgenvroeg naar de kerk (ik heb haar laten beloven dat dit de laatste keer is) daarna picknick ergens buiten aan een stroom. Morgen vertel ik alles over de cadeautjes! Dikke kus van tata Mika (tante mirka dus)

nogmaals aan iedereen bedankt voor alle hulp, bijdragen, kadootjes, kledij,…

Bedankt voor de laatste stortingen van MuCa Projects, Wim   et merci beaucoup, Francois!! (haha, dat was dan mijn eerste Frans)

(voor diegenen die ook nog iets wilden bijdragen maar het volledig vergeten zijn; het is nog niet te laat! Je kunt nog steeds storten gedurende mijn reis!)

Indien iemand de updates van mijn blog via mail wenst te krijgen, dien je gewoon een berichtje te sturen op mijn homepage en hierbij aanvinken dat je op de hoogte wenst te blijven!

That’s it folks!

Ik wens iedereen een prettige vakantie,

en tot mails vanuit Douala xxx

ondertussen heb ik hier al drie overvolle zakken staan met kledij, speelgoed en gadgets… ik zit zelfs al aan 60kilo!

Hiervoor toch nog een grote danku aan mn lieve nichtje Ilse die naar allerlei organisaties heeft geschreven voor sponsoring!

Bedankt CM en de KBC voor de gadgets, bedankt Klara voor de grote zak kledij,

bedankt Nele, Sus Wouters en Petra van Eynde-Neutens voor de gulle bijdrage!

grtjs, en tot binnenkort x

en nog 3 weken voor vertrek

OPROEP: Als je dit weekend gewoon één pintje minder zou willen drinken,

kun je met het hiermee uitgespaarde geld die arme uitgesloten kindjes

van Douala ongelooflijk helpen!!

…en wat is nu één pintje voor ons? Wie wil mij hierbij helpen?

Gunter Otté en tante Annemie Van Kerckhoven!

Heel lief dat jullie me hierin willen steunen!

grtjs, Mirka

Dikke danku voor mn schatje, Ilse, nonkel Dirk&tante Marijke,

Christian van Eynde Neutens, Sus&Lydia De Breuker-Smets,

de Dexia bank Veltem-Beisem en Brackxke!

Heeeeeeel hard bedankt!!!  Ik kan het niet genoeg gezegd hebben…